Σε τροχιά πλήρους εφαρμογής μπαίνει από τις 16 Νοεμβρίου 2026 η Ψηφιακή Κάρτα Εργασίας για πέντε επιπλέον νευραλγικούς τομείς της οικονομίας, αυξάνοντας το συνολικό αποτύπωμα του ελεγκτικού μηχανισμού σε περίπου 2,5 εκατομμύρια εργαζόμενους. Το υπουργείο Εργασίας ρίχνει πλέον όλο το βάρος στην πάταξη της εισφοροδιαφυγής, επιχειρώντας να “συλλάβει” τις αδήλωτες ώρες πριν αυτές χαθούν.
Μετά το πέρας της πιλοτικής λειτουργίας, κλάδοι όπως τα logistics, η διαχείριση νερού, η διαφήμιση, οι συμβουλευτικές υπηρεσίες και τα τυχερά παίγνια, εντάσσονται υποχρεωτικά στο καθεστώς της αυστηρής ψηφιακής εποπτείας.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Πληρωμές e-ΕΦΚΑ και ΔΥΠΑ: Ποιοι πληρώνονται έως τις 15 Μαΐου
Η άμεση διασύνδεση με το αναβαθμισμένο σύστημα «ΕΡΓΑΝΗ ΙΙ» λειτουργεί ως δίχτυ ασφαλείας, αποτρέποντας τις αυθαίρετες παρεμβάσεις και τις εκ των υστέρων αλλοιώσεις του ωραρίου. Κάθε λεπτό φυσικής παρουσίας του υπαλλήλου καταχωρίζεται και μεταδίδεται αυτόματα, στενεύοντας αποφασιστικά τον κλοιό για όσους παραβιάζουν συστηματικά την εργατική νομοθεσία.
Σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα, η λειτουργία του μέτρου έχει ήδη φέρει στο φως το μέγεθος της κρυφής εργασίας, με τις ψηφιακές “συλλήψεις” παραβάσεων να μεταφράζονται σε κατακόρυφη άνοδο της νόμιμης απασχόλησης.
Ενδεικτικά στοιχεία καταγραφής για το εννεάμηνο του 2026:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Είσαι γονιός; Αυτό το δικαίωμα στη δουλειά σου ίσως δεν το ήξερες και χάνεις
- Άλμα 35% στις καταγεγραμμένες ώρες υπερωρίας στους 13 ήδη ενταγμένους κλάδους.
- Οι δηλωμένες υπερωρίες έφτασαν τα 7,75 εκατομμύρια ώρες, αυξημένες κατά 2 εκατομμύρια σε σχέση με το 2025.
- Το χονδρικό εμπόριο βρέθηκε στην κορυφή των αποκαλύψεων με αύξηση 208%.
- Ακολούθησαν οι διοικητικές δραστηριότητες με +149% και οι χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες με +57%.
Η νέα αυτή συνθήκη διασφαλίζει ότι ο πραγματικός χρόνος εργασίας θα αμείβεται στο ακέραιο, εξυγιαίνοντας τον ανταγωνισμό απέναντι στις επιχειρήσεις που εκμεταλλεύονταν την απλήρωτη εργασία. Την ίδια στιγμή, τα αυξημένα έσοδα που εισρέουν στα ασφαλιστικά ταμεία προσφέρουν το απαραίτητο δημοσιονομικό περιθώριο για μελλοντικές κοινωνικές παροχές και ελαφρύνσεις.
