Η Έρη Ρίτσου, συγγραφέας και κόρη του Γιάννη Ρίτσου, μίλησε στο ραδιόφωνο των Παραπολιτικών και ξεκαθάρισε τη θέση της σχετικά με τη διαχείριση των πνευματικών δικαιωμάτων των έργων σημαντικών δημιουργών της τέχνης και του πολιτισμού. Αφορμή στάθηκε η υπόθεση του Γιώργου Χατζιδάκι και η απόφαση του να μη χορηγήσει άδεια δημόσιας εκτέλεσης των μουσικών έργων του Μάνου Χατζιδάκι για τη συναυλία << Τα καλοτάξιδα τραγούδια του Νίκου Γκάτσου >>, στην οποία τραγούδησε ο Μανώλης Μητσιάς.
Η Έρη Ρίτσου τόνισε ότι: << Ο πατέρας μου δεν έγραψε ποίηση για να έχω εγώ προίκα. Έγραψε επειδή ήταν η ανάγκη του και θέλησε να τη μοιραστεί με τον κόσμο >>.
Επιπλέον, η συγγραφέας, η οποία βάσει του νόμου κατέχει τα πνευματικά δικαιώματα του σπουδαίου έργου του Γιάννη Ρίτσου, παραδέχτηκε ότι δεν έχει απαγορεύσει ποτέ σε κανέναν να το μελοποιήσει, να το ανεβάσει στο θέατρο ή να το προσεγγίσει καλλιτεχνικά. << Μπορεί μια προσέγγιση να μη μου αρέσει αισθητικά, όμως δεν πιστεύω ότι έχω το δικαίωμα να τη στερήσω από κάποιον άλλον >>, υπογράμμισε.
Άξιο αναφοράς είναι ότι η Έρη Ρίτσου επέλεξε να μην ασκήσει προσωπική κριτική στον Γιώργο Χατζιδάκι, επισημαίνοντας πως δεν γνωρίζει τις προσωπικές του εμπειρίες, ούτε τις τελευταίες επιθυμίες που ενδεχομένως του είχε εκφράσει ο πατέρας του.
Ακόμη, αποκάλυψε ότι όταν είχε ρωτήσει τον Γιάννη Ρίτσο, ο οποίος έφυγε από τη ζωή στις 11 Νοεμβρίου του 1990, σε ηλικία 81 ετών, τι θα επιθυμούσε να γίνει με το αρχείο του μετά τον θάνατο του, εκείνος δεν θέλησε ποτέ να συζητήσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Η ανάρτηση στο Facebook
Η Έρη Ρίτσου την Τετάρτη 29 Ιουλίου, σε ανάρτηση της στο προφίλ που διατηρεί στην διαδικτυακή πλατφόρμα του Facebook, είχε γράψει: << Ομολογώ πως είμαι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος, που είχε την τύχη να έχει για γονείς δυο εξαιρετικά καλούς ανθρώπους και να εισπράξει από αυτούς άπειρη αγάπη.
Σαν αποτέλεσμα θεωρώ πως βγήκα ισορροπημένος άνθρωπος χωρίς συμπλέγματα ( πέραν αυτού, που στα νιάτα μου είχε δημιουργήσει η καμπούρα μύτη μου ).
Στη ζωή μου προσπαθώ να είμαι και να γίνομαι ένας καλός άνθρωπος σαν και τους γονείς μου και να επιβεβαιώνω πως αξίζει να υπάρχω στη γη λόγω των πράξεων μου και όχι λόγω της δημιουργίας/προσφοράς των γονιών μου, που άνηκε στους ίδιους καθώς και σε όσους εκείνοι αφιέρωναν το έργο τους, είτε ήταν το αναγνωστικό κοινό στο οποίο απευθυνόταν ο πατέρας μου, είτε οι ασθενείς τους οποίους θεράπευε η μητέρα μου.
Τα παραπάνω σκεφτόμουνα με αφορμή την επικαιρότητα και τα διάφορα τραγελαφικά των ”κληρονόμων” >>.
