Οι βίαιες συγκρούσεις που συγκλονίζουν τη Γαλλία τον Οκτώβριο του 2026 δεν είναι ένα φαινόμενο που αφορά αποκλειστικά τη γαλλική κοινωνία. Οι διαδηλώσεις, που συνδέονται με την ακρίβεια, τις ελλείψεις στα σχολεία, την υποβάθμιση των δημόσιων υπηρεσιών και την πολιτική δυσαρέσκεια, αποτελούν προειδοποίηση για κάθε κυβέρνηση που αδυνατεί να αφουγκραστεί τις ανάγκες των πολιτών.
Και στην Ελλάδα, το ερώτημα γίνεται ολοένα πιο επίκαιρο: πόση οικονομική πίεση, πόση απογοήτευση και πόση δυσπιστία μπορούν να αντέξουν οι πολίτες πριν η κοινωνική δυσαρέσκεια μετατραπεί σε μαζική αντίδραση;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Νέο πλαίσιο για οφειλές και servicers: Τι αλλάζει στην πράξη
Μια κοινωνία που πιέζεται ασφυκτικά
Επί κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη, η ακρίβεια έχει εξελιχθεί σε καθημερινό εφιάλτη για χιλιάδες νοικοκυριά. Τρόφιμα, ηλεκτρικό ρεύμα, ενοίκια και καύσιμα απορροφούν ολοένα μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος. Οι πολίτες βλέπουν τον μισθό τους να εξανεμίζεται πριν τελειώσει ο μήνας, ενώ οικογένειες δυσκολεύονται να καλύψουν ακόμη και βασικές υποχρεώσεις.
Τα στοιχεία της Eurostat για την πραγματική ατομική κατανάλωση κατατάσσουν την Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποτυπώνοντας τη χαμηλή υλική ευημερία των νοικοκυριών. Για την αντιπολίτευση, αυτό αποτελεί ισχυρό επιχείρημα απέναντι στην κυβερνητική εικόνα περί οικονομικής επιτυχίας.
Η κυβέρνηση απορρίπτει την οριζόντια μείωση του ΦΠΑ και αντιστέκεται σε μόνιμες μειώσεις των φόρων στα καύσιμα, υποστηρίζοντας ότι τα μέτρα μπορεί να μην περάσουν στις τελικές τιμές και ότι έχουν δημοσιονομικό κόστος. Το ερώτημα, όμως, παραμένει: όταν οι έμμεσοι φόροι επιβαρύνουν δυσανάλογα τα χαμηλά εισοδήματα, γιατί να μην εξεταστούν πιο αποφασιστικές παρεμβάσεις για την ανακούφιση των πολιτών;
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Ψυχικό τραύμα στο TikTok: Η νέα τάση δημόσιας εξομολόγησης
Η κριτική προς το οικονομικό μοντέλο της κυβέρνησης είναι σαφής: οι μεγάλες επιχειρήσεις και οι ισχυροί οικονομικοί παράγοντες φαίνεται να διαθέτουν μεγαλύτερη πρόσβαση στα κέντρα λήψης αποφάσεων, ενώ οι μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, οι εργαζόμενοι και οι οικονομικά ασθενέστεροι ζητούν ουσιαστική στήριξη. Η ανάπτυξη δεν έχει πραγματικό κοινωνικό αντίκρισμα όταν δε βελτιώνει την καθημερινότητα της πλειονότητας.
Οι υποκλοπές και τα Τέμπη: η κρίση εμπιστοσύνης
Η οικονομική πίεση δεν είναι το μοναδικό πρόβλημα. Το σκάνδαλο των υποκλοπών, με αναφορές σε παρακολουθήσεις πολιτικών, δημοσιογράφων και επιχειρηματιών, έπληξε σοβαρά την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Τον Φεβρουάριο του 2026, δικαστήριο καταδίκασε πρωτοδίκως τέσσερα πρόσωπα για αδικήματα σχετικά με την υπόθεση, ενώ η πολιτική διάσταση και η πλήρης απόδοση ευθυνών παραμένουν αντικείμενο αντιπαράθεσης.
Στα Τέμπη, ο τραγικός θάνατος 57 συνανθρώπων μας,στην πλειοψηφία τους νέα παιδιά, στη σιδηροδρομική τραγωδία του 2023, εξακολουθεί να βαραίνει τη δημόσια ζωή. Οι οικογένειες των θυμάτων και το μεγάλυτερο μέρος της ελληνικησ κοινωνίας ζητούν δικαιοσύνη, διαφάνεια και λογοδοσία. Η κριτική για κυβερνητικούς χειρισμούς και καθυστερήσεις για απόδοση δικαιοσύνης έχει ενισχύσει την αίσθηση ότι η εμπιστοσύνη στους θεσμούς δοκιμάζεται.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Στο λυκόφως της ενημέρωσης
Θα δούμε εικόνες Γαλλίας στην Ελλάδα;
Η Ελλάδα έχει τη δική της ιστορία μαζικών κινητοποιήσεων και συγκρούσεων. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα εάν θα υπάρξουν ανάλογες εκρήξεις βίας. Ωστόσο, όταν η οικονομική ανασφάλεια συναντά την αίσθηση αδικίας και την έλλειψη εμπιστοσύνης, δημιουργούνται συνθήκες έντονης κοινωνικής αντίδρασης.
Το πολιτικό ερώτημα για την κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι αν θα επιλέξει ουσιαστικές-ριζικες πολιτικά αλλαγές ή αν θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει την κοινωνική δυσαρέσκεια την οποία δείχνει σε πολλές περιπτώσεις να αγνοεί.
Για πολλούς επικριτές της, η εικόνα συνοψίζεται σε μια σκληρή φράση: από τον Έλληνα αφαιρούνται δέκα πράγματα και του επιστρέφεται ένα. Η κοινωνική ειρήνη, όμως, δε διασφαλίζεται με συνθήματα ούτε με φόβο. Διασφαλίζεται με αξιοπρεπείς μισθούς, προσιτές τιμές, ισχυρούς θεσμούς και δικαιοσύνη για όλους.
Η Γαλλία λειτουργεί ως προειδοποίηση.
Η Ελλάδα δε χρειάζεται να φτάσει στα άκρα για να αλλάξει πορεία. Χρειάζεται μια πολιτική που θα βάζει πρώτα τον πολίτη και όχι τα ισχυρά συμφέροντα.
Η πολιτική αλλαγή είναι πλέον επιτακτική για να βγει η χώρα από το οικονομικό και κοινωνικό αδιέξοδο
