Σε μια κίνηση που αναδιατάσσει τις ισορροπίες στον χώρο της αριστεράς, δέκα προβεβλημένα στελέχη και μέλη της Κεντρικής Επιτροπής της Νέας Αριστεράς ανακοίνωσαν την οριστική τους αποχώρηση από το κόμμα.
Μεταξύ των υπογραφόντων ξεχωρίζει το όνομα του Νίκου Μπίστη, ενώ την ομάδα συμπληρώνουν οι Σταύρος Ακριτίδης, Σπύρος Βάρελης, Καίτη Θεοχάρη, Πολύβιος Κατσάνης, Σοφία Πανδή, Φωτεινή Σιάνου, Άρης Στυλιανού, Γρηγόρης Τσαπαρέλης και Πέτρος Φιλίππου. Η κοινή τους δήλωση δεν αποτελεί απλώς μια πράξη παραιτήσεων, αλλά ένα πολιτικό μανιφέστο που θέτει επί τάπητος το ζήτημα της στρατηγικής κατεύθυνσης του χώρου.
Οι «10» περιγράφουν ένα κλίμα πολιτικού δυϊσμού που ταλαιπώρησε το κόμμα από τη γέννησή του. Όπως αναφέρουν χαρακτηριστικά, υπήρξε μια διαρκής διάσταση απόψεων ανάμεσα στον Πρόεδρο και την Κοινοβουλευτική Ομάδα, που μιλούσαν τη «γλώσσα της ενότητας», και τον Γραμματέα με την πλειοψηφία των οργάνων, που εργάζονταν αποκλειστικά για μια «καθαρή» ριζοσπαστική Αριστερά. Αυτή η κατάσταση, σύμφωνα με τους αποχωρήσαντες, οδήγησε σε παραλυτική στασιμότητα.
Οι ίδιοι δηλώνουν κατηγορηματικά πως αρνούνται να εγκλωβιστούν σε μια «ατέρμονη ομφαλοσκόπηση» γύρω από την αριστερή ταυτότητα, τη στιγμή που η κοινωνία πλήττεται από τις πολιτικές της κυβέρνησης Μητσοτάκη και η Ακροδεξιά κερδίζει έδαφος.
Κομβικό σημείο για την απόφασή τους υπήρξε το πρόσφατο Διαρκές Προγραμματικό Συνέδριο, το οποίο χαρακτηρίζουν ως χαμένη ευκαιρία. Στο κείμενό τους είναι καταπέλτες όσον αφορά τα συμπεράσματα του Συνεδρίου, τονίζοντας πως υπήρξε σαφήνεια μόνο σε δύο αρνητικά σημεία: στην «φωτογραφική αποδοκιμασία του πρώην πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα» και στην απόλυτη «απόρριψη κάθε προοπτικής συνεργασίας με τις δυνάμεις της Κεντροαριστεράς». Θεωρούν αυτή την τακτική ως μια πολιτικά καταστροφική επιλογή, την οποία δηλώνουν πως ούτε θέλουν αλλά ούτε και μπορούν να υπηρετήσουν, καθώς οδηγεί την Αριστερά στο περιθώριο.
Κοιτώντας προς το μέλλον, τα δέκα στελέχη δεν αποσύρονται από την πολιτική δράση. Αντιθέτως, δηλώνουν αποφασισμένοι να συμβάλουν ενεργά στην ανασύνθεση του συνόλου της Αριστεράς. Ο στόχος που θέτουν είναι η δημιουργία ενός ευρύτερου μετώπου προοδευτικών δυνάμεων, το οποίο θα διαθέτει αξιόπιστη και κοινωνικά αναγνωρίσιμη ηγεσία. Όραμά τους είναι μια Αριστερά όχι διαμαρτυρίας, αλλά μαχητική και κυβερνώσα, ικανή να μετατρέψει την κοινωνική δυσαρέσκεια σε δύναμη πραγματικής πολιτικής αλλαγής.
