Διαβάζοντας κανείς τα πρόσφατα δημοσιεύματα που κυκλοφόρησαν ταυτόχρονα σε μέσα που –θεωρητικά– βρίσκονται σε αντίπεδες όχθες, όπως το Documento του Κώστα Βαξεβάνη και τα «Νέα» (δια χειρός Γ. Παπαχρήστου), δεν μπορεί παρά να μειδιάσει με τη σκηνοθεσία. Το σενάριο θέλει τον Αλέξη Τσίπρα να στέλνει «πρέσβεις» και «γεφυροποιούς» στον Γρηγόρη Δημητριάδη για να κλείσει μέτωπα και τον δεύτερο να του ρίχνει «πόρτα».
Ωστόσο, μια ψύχραιμη ανάγνωση πίσω από τις γραμμές αποκαλύπτει την πραγματική στόχευση: για άλλη μια φορά, το όνομα του Γρηγόρη Δημητριάδη χρησιμοποιείται ως «κράχτης» για λόγους εντυπωσιασμού και μόνο.
Η επιχειρηματολογία περί δήθεν απόπειρας επαφής στερείται σοβαρότητας και πολιτικής λογικής. Είναι προφανές ότι κάποιοι, στην προσπάθειά τους να αναστήσουν το πολιτικό προφίλ του τέως προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, εφευρίσκουν σενάρια «συνθηκολόγησης» με τον «μεγάλο αντίπαλο». Η πραγματικότητα όμως είναι πιο πεζή. Ο Γρηγόρης Δημητριάδης, ο οποίος έχει στοχοποιηθεί όσο λίγοι και έχει δεχθεί τόνους λάσπης τα τελευταία χρόνια –συχνά με προσωπικά χτυπήματα κάτω από τη μέση από τον ίδιο τον κ. Τσίπρα– δεν έχει καμία ανάγκη να μπει σε παιχνίδια παρασκηνίου, ούτε να γίνει συμμέτοχος σε σενάρια επιστημονικής φαντασίας.
Η ξαφνική «ομοφωνία» των δημοσιευμάτων θυμίζει περισσότερο επικοινωνιακό πυροτέχνημα παρά ρεπορτάζ ουσίας. Η ανακύκλωση του ονόματός του εξυπηρετεί όσους θέλουν να συντηρούν μια τεχνητή ένταση ή να προσδώσουν κύρος στις κινήσεις ενός πολιτικού αρχηγού που ψάχνει εναγωνίως σανίδα σωτηρίας.
Αν υπάρχει ένα συμπέρασμα, αυτό δεν είναι ότι ο Τσίπρας «έφαγε πόρτα» –αυτό είναι το προφανές–, αλλά ότι το σύστημα δεν μπορεί να ξεπεράσει την εμμονή του με τον Δημητριάδη. Ακόμα και τώρα, η μόνη τους αγωνία είναι να εμπλέξουν το όνομά του σε σενάρια, προσπαθώντας να δημιουργήσουν ειδήσεις εκεί που δεν υπάρχουν. Ευτυχώς, η στάση του Γρηγόρη Δημητριάδη παραμένει σταθερή: μακριά από τα παιχνίδια εντυπώσεων και την τοξικότητα που κάποιοι τρέφουν και τρέφονται από αυτήν.
