Η ατμόσφαιρα στην Ολομέλεια της Βουλής θύμιζε «καζάνι που βράζει», καθώς η συζήτηση για το νομοσχέδιο του Υπουργείου Εργασίας μετατράπηκε σε μια προσωπική και πολιτική αρένα.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου πήρε τον λόγο και από τα πρώτα λεπτά έδειξε τις διαθέσεις της, επικεντρώνοντας την κριτική της στο δυστύχημα στη Βιολάντα, όπου έχασαν τη ζωή τους εργαζόμενες.
Η Πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας κατηγόρησε την ηγεσία του Υπουργείου ότι τηρεί σιγή ιχθύος για το συμβάν, ενώ χαρακτήρισε την επιχείρηση ως μη ασφαλή, παρά τις κυβερνητικές επαινετικές αναφορές.
Η ένταση χτύπησε «κόκκινο» όταν η κυρία Κωνσταντοπούλου στράφηκε κατά του απόντος Άδωνι Γεωργιάδη, χρησιμοποιώντας τη φράση «άθλιο υποκείμενο», γεγονός που προκάλεσε την άμεση παρέμβαση του προεδρείου.
Ο Γιάννης Πλακιωτάκης ζήτησε επανειλημμένα την ανάκληση των χαρακτηρισμών, όμως η ίδια αρνήθηκε πεισματικά, κατηγορώντας την πλειοψηφία για μπούλινγκ και τραμπουκισμούς. Μάλιστα, δεν δίστασε να αποκαλέσει «κηφήνες» τους βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας, προκαλώντας θύελλα αντιδράσεων στα κυβερνητικά έδρανα.
Η Υπουργός Εργασίας, Νίκη Κεραμέως, σήκωσε το γάντι και πέρασε στην αντεπίθεση. Κατηγόρησε την κυρία Κωνσταντοπούλου ότι εργαλειοποιεί την ανθρώπινη απώλεια για επικοινωνιακούς λόγους, σημειώνοντας ότι το ενδιαφέρον της σταμάτησε μόλις αποχώρησαν οι μαθητές από τα θεωρεία της Βουλής.
Η Υπουργός τόνισε ότι η Δικαιοσύνη ερευνά ήδη την υπόθεση και υπενθύμισε με νόημα ότι η Πλεύση Ελευθερίας δεν στήριξε τις νομοθετικές πρωτοβουλίες για τον συντονιστή ασφάλειας στους εργασιακούς χώρους.
Η κατάσταση ξέφυγε εντελώς όταν η συζήτηση έφτασε στη μνήμη του Παύλου Μπακογιάννη. Η κυρία Κωνσταντοπούλου άφησε αιχμές για πολιτικές καριέρες που χτίστηκαν πάνω σε αυτό το γεγονός, προκαλώντας την οργισμένη αντίδραση του Μακάριου Λαζαρίδη.
Ο βουλευτής της ΝΔ καταδίκασε την εξίσωση μιας τρομοκρατικής δολοφονίας με ένα εργατικό δυστύχημα, ενώ η κυρία Κωνσταντοπούλου ανταπάντησε αποκαλώντας τον «ακροδεξιό υπόλειμμα». Η συνεδρίαση ολοκληρώθηκε σε κλίμα απόλυτης πόλωσης, με τις δύο πλευρές να ανταλλάσσουν βαριές κατηγορίες για «νόσο της καρέκλας» και έλλειψη πολιτικού πολιτισμού.
