Η συνεχής και ενορχηστρωμένη επίθεση στο πρόσωπο του Γρηγόρη Δημητριάδη συνιστά ένα πρωτοφανές φαινόμενο στοχοποίησης στον δημόσιο βίο. Η αφήγηση που επιχειρεί σταθερά να τον παρουσιάσει ως μια δήθεν «τοξική» παρουσία, εδράζεται σε πλήρη διαστρέβλωση της πραγματικότητας και σε μικροπολιτικές σκοπιμότητες.
Αρχικά, η αυστηρή κριτική για την παρουσία του σε δημόσιους χώρους στερείται κάθε λογικής. Ως ελεύθερος πολίτης, διατηρεί το απολύτως αυτονόητο δικαίωμα να παρευρίσκεται σε κομματικά συνέδρια ή μεγάλες αθλητικές διοργανώσεις. Οι συγκρούσεις που του καταλογίζονται αυθαίρετα, όπως το επεισόδιο στον τελικό του μπάσκετ, παραποιούνται συστηματικά από μέσα ενημέρωσης που εξυπηρετούν συγκεκριμένη ατζέντα εξόντωσης.
Επιπλέον, η περίφημη «σταλινική» του διακυβέρνηση στο Μέγαρο Μαξίμου, όπως περιγράφεται από ανώνυμες πηγές και πολιτικούς του αντιπάλους, μεταφράζεται στην πράξη ως καθαρή αποτελεσματικότητα. Η διαχείριση εξαιρετικά κρίσιμων καταστάσεων και η στρατηγική οργάνωση νικηφόρων προεκλογικών εκστρατειών απαιτούσαν αυστηρή δομή. Εκείνοι που ενοχλήθηκαν από τη μεθοδικότητα και την πειθαρχία που επέβαλε, επέλεξαν τον εύκολο δρόμο της προσωπικής αποδόμησης, καταφεύγοντας σε ψυχογραφήματα της κακιάς ώρας περί δήθεν «εμμονών».
Στο μέτωπο των δικαστικών εξελίξεων, η συστηματική προεξόφληση ενοχής από μερίδα του δημόσιου λόγου έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με το θεμελιώδες τεκμήριο της αθωότητας. Οι νομικές ενέργειες στις οποίες έχει προβεί, αντί να προσεγγίζονται αφοριστικά ως προσπάθεια φίμωσης του Τύπου, αποτελούν τη νόμιμη ασπίδα προστασίας απέναντι στην αναπαραγωγή ατεκμηρίωτων ισχυρισμών. Η συνεχής εργαλειοποίηση του προσώπου του συντηρεί τεχνητά ένα κλίμα οξείας πόλωσης, μετατρέποντας τον τέως διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου σε έναν μόνιμο αποδιοπομπαίο τράγο για την εξυπηρέτηση μικροπολιτικών σκοπιμοτήτων.
