Σε μια περίοδο όπου η δημόσια συζήτηση για την ασφάλεια, το σωφρονιστικό σύστημα και τη λειτουργία των θεσμών βρίσκεται στο πιο απαιτητικό της σημείο, υπάρχει ένα κυβερνητικό στέλεχος που ξεχωρίζει όχι για τις κορώνες, αλλά για τη δουλειά του: ο Υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη, Γιάννης Λαμπρόπουλος.
Ο Μεσσήνιος πολιτικός, με χαμηλούς τόνους αλλά σταθερό βηματισμό, έχει αναλάβει ίσως το πιο απαιτητικό project του υπουργείου: τη νέα εποχή των ελληνικών φυλακών, ένα πρόγραμμα που επιδιώκει να μετατρέψει το σωφρονιστικό σύστημα από προβληματικό θύλακα σε σύγχρονη, λειτουργική δομή με πραγματική κοινωνική στόχευση. Επιτέλους ένα σχέδιο που δεν περιορίζεται σε «μερεμέτια», αλλά δίνει πνοή, προοπτική και αξιοπρέπεια σε έναν χώρο που επί δεκαετίες αποτελεί «καρκίνωμα».
Ο Λαμπρόπουλος, με μακρόχρονη κοινοβουλευτική εμπειρία, δεν ανήκει στην κατηγορία των πολιτικών που απλώς περνούν από μια θέση. Αντιθέτως, έχει επιλέξει να «ιδρώνει τη φανέλα», ανοίγοντας φακέλους δύσκολους, αγγίζοντας παθογένειες, βάζοντας τάξη και κανόνες εκεί όπου για χρόνια επικρατούσαν η απόλυτη αδράνεια και ένας αυτοματισμός, με επικίνδυνες προεκτάσεις.
Την ίδια στιγμή, στη Βουλή αποτελεί σταθερή παρουσία. Σε κάθε αιχμηρή συζήτηση, ο Λαμπρόπουλος είναι εκεί, με καθαρή γραμμή και πλήρη τεκμηρίωση. Οι αντιπαραθέσεις του με τη Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι πλέον σημείο αναφοράς. Εκείνη επιλέγει σταθερά υψηλούς τόνους, εκείνος επιλέγει απαντήσεις.
Και μάλιστα, απαντήσεις που δεν αφήνουν περιθώρια παρερμηνειών.
Σε μια πολιτική σκηνή όπου πολλοί αποφεύγουν το βάρος της σύγκρουσης, ο Λαμπρόπουλος δείχνει ότι δεν έχει καμία διάθεση να υποχωρήσει όταν αμφισβητείται το έργο του υπουργείου ή της ΕΛ.ΑΣ. Δεν επιτρέπει κενά, δεν αφήνει αιχμές να αιωρούνται, και αντιμετωπίζει ακόμη και την πιο επιθετική κριτική με ψυχραιμία και σοβαρότητα.
Είναι από τα στελέχη που βάζουν πλάτη στα δύσκολα. Και αυτό δεν περνά απαρατήρητο.
