Πίσω από τις κλειστές πόρτες των κυβερνητικών γραφείων, έχει αρχίσει να διαμορφώνεται μια νέα πραγματικότητα που χωρίζει το υπουργικό συμβούλιο σε δύο ταχύτητες. Πλέον, είναι απολύτως ξεκάθαρο σε όσους παρακολουθούν τα τεκταινόμενα εκ των έσω, πως υπάρχουν εκείνοι οι υπουργοί που έχουν αντιληφθεί πλήρως την κρισιμότητα των στιγμών και γνωρίζουν καλά ότι το χαρτοφυλάκιό τους είναι «ηλεκτρική καρέκλα» που δεν δικαιολογεί ούτε την παραμικρή ολιγωρία.
Αυτά τα στελέχη ξυπνούν και κοιμούνται με την αγωνία της επίλυσης προβλημάτων, κατανοώντας ότι η καθημερινότητα των πολιτών δεν περιμένει και πως κάθε αστοχία κοστίζει ακριβά στην εικόνα της κυβέρνησης.
Στον αντίποδα, όμως, παρατηρείται και μια άλλη κατηγορία αξιωματούχων που φαίνεται να ζουν σε μια παράλληλη πραγματικότητα, δείχνοντας μια αδικαιολόγητη χαλαρότητα και συμπεριφερόμενοι σαν να έχουν άπλετο πολιτικό χρόνο στη διάθεσή τους.
Αυτή η διάσταση απόψεων και ρυθμών δεν περνάει απαρατήρητη από το κεντρικό κυβερνητικό επιτελείο, το οποίο πλέον δεν κρύβει τον προβληματισμό του. Οι συγκρίσεις μεταξύ των μελών της κυβέρνησης γίνονται πια ανοιχτά και χωρίς περιστροφές, καθώς η ανάγκη για αποτελέσματα γίνεται επιτακτική.
Το ερώτημα που πλέον τίθεται, όχι ως κουτσομπολιό αλλά ως κριτήριο παραμονής, είναι το ποιος πραγματικά τραβάει βάρος και παράγει έργο και ποιος απλώς διαχειρίζεται την καρέκλα του περνώντας τις μέρες του τυπικά.
Μπορεί επίσημα να μην βγαίνουν ανακοινώσεις και να μην γίνονται δημόσιες δηλώσεις δυσαρέσκειας, ωστόσο η απόδοση του καθενός μετριέται καθημερινά με αυστηρούς δείκτες και τα συμπεράσματα που εξάγονται θα κρίνουν το μέλλον πολλών στο επόμενο διάστημα.
