Η Χάρις Αλεξίου παραχώρησε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη στην εκπομπή Στούντιο 4 της ΕΡΤ, όπου μίλησε στη Νάνσυ Ζαμπέτογλου και τον Θανάση Αναγνωστόπουλο για τη ζωή της, την καριέρα της στο τραγούδι και το θέατρο, αλλά και τις αναμνήσεις από την παλιά Αθήνα. Η αγαπημένη τραγουδίστρια προχώρησε σε μια σπάνια εξομολόγηση για την επιβίωση της οικογένειάς της μετά την απώλεια του πατέρα της, περιγράφοντας με συγκίνηση πώς οι μικρές κοινωνίες της γειτονιάς τη διαμόρφωσαν ως άνθρωπο και καλλιτέχνη.
Σε μια κατάθεση ψυχής, η μεγάλη ερμηνεύτρια παραδέχθηκε πως η μοίρα την ανάγκασε να μεταμορφώνεται διαρκώς και να διεκδικεί τη θέση της στον κόσμο από πολύ μικρή ηλικία. Η μετακόμιση από το αγροτικό περιβάλλον στην πρωτεύουσα όταν ήταν μόλις οκτώ ετών σηματοδότησε την αρχή μιας νέας, σκληρής πραγματικότητας.
Με τον θάνατο του πατέρα της, η μητέρα της έγινε ο «φάρος» της, καθώς χρειάστηκε να εργαστεί για πρώτη φορά στη ζωή της προκειμένου να στηρίξει τα παιδιά της. Αυτό το πρότυπο εργατικότητας έγινε το θεμέλιο πάνω στο οποίο η Χάρις Αλεξίου έχτισε τη δική της φιλοσοφία, ταυτίζοντας τη δουλειά όχι μόνο με την επιβίωση, αλλά και με την ίδια τη δημιουργία και τη ζωή.
Η ίδια αναπόλησε με νοσταλγία τις εποχές που η φτωχολογιά είχε το δικό της «χρώμα» και η μοναξιά ήταν λέξη άγνωστη. Οι άνθρωποι τότε δένονταν με ισχυρούς δεσμούς, επικοινωνούσαν ουσιαστικά με τους γείτονες και συμμετείχαν ενεργά στη ζωή του άλλου, δημιουργώντας ένα δίκτυο προστασίας και αλληλεγγύης. Μέσα από αυτή τη διαρκή αλληλεπίδραση, η καλλιτέχνις έμαθε να ακούει, να κρίνει και να κρίνεται, στοιχεία που μετέφερε αργότερα στις ερμηνείες της. Κλείνοντας τον απολογισμό της, τόνισε με αφοπλιστική ειλικρίνεια πως τα δώρα που της έφερε η ζωή ξεπέρασαν κατά πολύ ακόμα και τα πιο τολμηρά της όνειρα.
