Η τηλεοπτική σειρά «Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ» αποτελεί για δεκαετίες το απόλυτο σημείο αναφοράς κατά την περίοδο του Πάσχα, έχοντας καταγραφεί στη συνείδηση του παγκόσμιου κοινού ως η πιο πιστή αναπαράσταση της ζωής του Χριστού.
Ο Φράνκο Τζεφιρέλι, με μια προσέγγιση που άγγιζε τα όρια της ευλάβειας, διέθεσε σχεδόν έναν χρόνο σε εξαντλητικά γυρίσματα σε φυσικά τοπία, επιστρατεύοντας κορυφαίους ηθοποιούς και πλήθος κομπάρσων. Ωστόσο, μια λεπτομέρεια που πολλοί αγνοούν είναι πως η κορυφαία στιγμή της χριστιανοσύνης, η Ανάσταση, δεν προβλήθηκε ποτέ, παρότι είχε κινηματογραφηθεί κανονικά.
Η απόφαση να αφαιρεθεί η συγκεκριμένη σκηνή κατά τη διαδικασία του μοντάζ δεν ήταν τυχαία, ούτε οφειλόταν σε τεχνικούς περιορισμούς ή έλλειψη χρόνου. Ο Ιταλός δημιουργός πειραματίστηκε με διαφορετικές σκηνοθετικές οπτικές, προσπαθώντας να αποδώσει το γεγονός με τον δέοντα σεβασμό. Στο τέλος, κατέληξε σε ένα συμπέρασμα που αφορούσε την ίδια την ουσία της τέχνης και της θρησκείας: ένα τόσο βαθύ πνευματικό μυστήριο είναι πρακτικά αδύνατον να περιοριστεί μέσα σε τηλεοπτικά κάδρα χωρίς να χάσει τη μεταφυσική του δύναμη.
Αντί να προσφέρει μια ρεαλιστική απεικόνιση που ίσως φαινόταν περιορισμένη μπροστά στο μέγεθος του θαύματος, ο Τζεφιρέλι επέλεξε τη σιωπή της εικόνας. Άφησε την Ανάσταση να συμβεί στην προσωπική σφαίρα του κάθε θεατή, βασιζόμενος στην πίστη και την εσωτερική φαντασία του καθενός.
Με αυτόν τον τρόπο, το έργο κλείνει με μια πνευματική υπόσχεση, διατηρώντας το δέος της θρησκευτικής εμπειρίας στο ακέραιο για τις γενιές που ακολούθησαν.
