Ο Γιάννης Κατινάκης, αναφέρθηκε στο bullying που βιώσε όταν πήγαινε σχολείο, περιγράφοντας ένα περιστατικό, όταν η διευθύντρια είχε ζητήσει από τη μητέρα του να είναι λιγότερο θηλυπρεπής.
Τη Δευτέρα 5 Οκτωβρίου, ο Youtuber και ηθοποίος βρέθηκε καλεσμένος στην τηλεοπτική εκπομπή <<The 2night Show>> όπου μεταξύ άλλων, μίλησε για την ομοφοβία και τις εκδηλώσεις μίσους που είχε δεχτεί ως μαθητής, αλλά και στην πορεία της ζωής του λόγω της σεξουαλικότητας του.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Μίνα Αρναούτη: ”Δικαιώθηκα, αλλά κανείς δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένος – Ας αφήσουμε την ψυχή του Παντελή να ησυχάσει”
Αναφερόμενος στην περίοδο που πήγαινε σχολείο, ο Γιάννης Κατινάκης διηγήθηκε τις επιθέσεις και τα προσβλητικά σχόλια που δεχόταν καθημερινά από συμμαθητές του, αλλά και την αντιμετώπιση που είχε απο το σχολικό περιβάλλον, το οποίο, όπως εξήγησε, αντί να τον προστατεύσει, προσπάθησε να του υποδείξει να αλλάξει τη συμπεριφορά και την έκφραση του.
Πιο αναλυτικά, ο ίδιος δήλωσε: <<Στο σχολείο έχω υποστεί bullying. Αυτό σημαίνει ότι περνάς την πόρτα του σχολείου και είναι κάτι παιδιά τα οποία φωνάζουν, σε σπρώχνουν, σου λένε πολύ άσχημους χαρακτηρισμούς που δεν μπορώ να πω τώρα. Αυτό συνεχίζεται και στο προαύλιο και στο διάλειμμα, με καθηγητές αμέτοχους. Ενώ το είχαν καταλάβει, είχε φωνάξει η διευθύντρια τη μητέρα μου και αντί να της πει ”συμβαίνει αυτό, πάμε να κάνουμε κάτι να προστατέψουμε τον Γιάννη”, ήταν στο ”ας πούμε στον Γιάννη να είναι λίγο λιγότερο εκφραστικός, θηλυπρεπής για να προσαρμοστεί στο παράλογο”. Το να βάλεις έναν άνθρωπο να μην είναι ο ευατός του, όταν ο εαυτός του δεν ενοχλεί, είναι παράλογο. Είναι τρελό και κακοποιητικό. Το έμαθα μετά από πολλά χρόνια αυτό, δεν ήθελε να με στεναχωρήσει η μαμά μου, αλλά φυσικά είχε συγκρουστεί με τη διευθύντρια>>.
https://youtu.be/Km2xuy8BGAA?si=iRBg6zwkrwmvRDNm
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Γιώργος Σαμπάνης: ”Ο Γιώργος Μαζωνάκης ήταν ο βασικός μου συνεργάτης για 18 χρόνια, θέλω να είναι καλά εκεί που είναι”
Στη συνέχεια, στάθηκε στο συναίσθημα του φόβου που, όπως είπε εξακολουθεί να υπάρχει στην κοινωνία, αλλά και για το γεγονός ότι ο ίδιος σήμερα έχει παραμερίσει τις ενοχές που αισθανόταν ως παιδί.
Αναφέρθηκε ακόμη, στην αποδοχή του εαυτού του και στην πεποίθηση ότι δεν χρειάζεται να απολογείται για αυτό που είναι: <<Φόβος υπάρχει. Πραγματική ελευθερία δεν υπάρχει στην κοινωνία. Όμως είναι ελεύθερη η ψυχή μου πια και δεν αισθάνομαι τις ενοχές που μπορεί να αισθανόμουν μικρός. Όταν πέφτω στο κρεβάτι μου το βράδυ ξέρω ότι είμαι ένας καλός άνθρωπος. Ότι αυτό που είμαι είναι φυσιολογικό, έχει έρθει από τη φύση, δεν έχω να λογοδοτήσω σε κανέναν. Είμαι ένα κομμάτι της κοινωνίας που θεωρώ ότι προσφέρω μόνο καλό. Δεν θα πειράξω κανέναν>>.
