Ο πρόεδρος της Βουλής, Νικήτας Κακλαμάνης, εκφώνησε τον επικήδειο της Μάρως Κοντού, μιας σπουδαίας Ελληνίδας ηθοποιού και στενής του φίλης, με λόγια γεμάτα συγκίνηση και βαθιά προσωπική φόρτιση.
Ο Νικήτας Κακλαμάνης έκανε λόγο για μια γυναίκα με σπάνια δύναμη, ανεξάντλητη ενέργεια και ακλόνητη θέληση, η οποία άφησε το δικό της ανεξίτηλο αποτύπωμα στον ελληνικό πολιτισμό.
<< Αυτό που με πονάει περισσότερο είναι πως αντί να σου πω ”καλημέρα”, όπως κάναμε όλα αυτά τα χρόνια, πρέπει να σου πω οριστικά ”καληνύχτα” >>, τόνισε, εκφράζοντας τη βαθιά θλίψη του για την απώλεια ενός αγαπημένου του ανθρώπου.
Στη συνέχεια, μιλώντας για τη ζωή και την πορεία της, τη χαρακτήρισε γυναίκα με ισχυρό νου, δυναμική προσωπικότητα και βαθιές πεποιθήσεις. Αναφέρθηκε στη διαδρομή της, από τα πρώτα επαγγελματικά της βήματα έως την καταξίωση της στο θέατρο, τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στο γεγονός ότι η Μάρω Κοντού παρέμεινε μέχρι το τέλος δημιουργική, ανήσυχη και γεμάτη πάθος για τη ζωή.
<< Μάρω μας αγαπημένη, μεγάλο προνόμιο η φιλία μας και αφάνταστος ο πόνος της απώλειας >>, ανέφερε συγκινημένος ο πρόεδρος της Βουλής, αποτυπώνοντας τη βαθιά οδύνη που του προκάλεσε η απώλεια της στενής του φίλης.
Στην ομιλία του μίλησε ακόμη για τον χαρακτήρα της, την αστείρευτη ενέργεια της και την αγάπη που χάριζε απλόχερα στους συνανθρώπους της. << Ταξιδιάρα ψυχή και αιώνια έφηβη η Μάρω μας. Αεικίνητη, ανήσυχη, ασταμάτητη >>, υπογράμμισε, τονίζοντας πως για εκείνη η ηλικία δεν ήταν παρά ένας αριθμός.
Ο Νικήτας Κακλαμάνης, ολοκλήρωσε τον επικήδειο του και αποχαιρέτησε τη φίλη του με λόγια που συγκίνησαν όλους τους παρευρισκόμενους στη Μητρόπολη Αθηνών: << Σε αγαπάμε. Καλό ταξίδι >>.
Η Μάρω Κοντού περνά στην ιστορία με μια σπουδαία καλλιτεχνική κληρονομιά και μια διαδρομή γεμάτη δημιουργία, που σημάδεψε τον ελληνικό κινηματογράφο και το θέατρο.
Η ομιλία του Νικήτα Κακλαμάνη που συγκίνησε στη Μητρόπολη Αθηνών
Μάρω μου που σήμερα γελάς για τελευταία φορά εκεί, στο συννεφάκι του έργου της ζωής σου. Αυτό που με πονάει είναι ότι αντί να σου πω καλημέρα, όπως συνηθίζαμε τόσες δεκαετίες συστηματικά, από κοντά ή από τηλέφωνο, θα πρέπει να σου πω οριστικά καληνύχτα. Μια καληνύχτα στις μικρές καθημερινές στιγμές μας, καληνύχτα στις συναντήσεις και τις ατελείωτες κουβέντες μας, καληνύχτα στις συζητήσεις μας για το θέατρο, τον κινηματογράφο, την τέχνη της πολιτικής και την πολιτική της τέχνης. Καληνύχτα στις κοινές μας διαδρομές στα κοινά της χώρας, καληνύχτα στην ίδια πάντα νεανική συνείδηση κάθε φορά που ανταμώναμε.
Καληνύχτα σε μια σχέση 30 ετών που ξεκίνησε από το δικό μου θαυμασμό και κατέληξε στη δική μας ζεστή αμοιβαιότητα. Λένε μάλλον πως ο Θεός δημιούργησε τον άνδρα, αλλά μετά κατάλαβε πως είναι ικανός για κάτι περισσότερο και δημιούργησε τη γυναίκα. Πάνω σε αυτά τα σχέδια του έπλασε και εσένα. Ένα πλάσμα αιθέριο, λυγερόκορμο, εντυπωσιακό, μια αρχοντική μορφή με έμφυτη ευγένεια, ένα φιλικό, ανεξάρτητο, ελεύθερο και μαχητικό. Μια γυναίκα με ισχυρή προσωπικότητα, θέληση και πεποιθήσεις, που έζησε με τη δική της ιδιοσυγκρασία και με το πείσμα να καταρρίψει στερεότυπα για να φτιάξει τη ζωή στα δικά της ανθρώπινα μέτρα.
Εσύ, το νεαρό κορίτσι από τα Ψαρά, το νησί του πατέρα σου, με εξαιρετικές σπουδές υποκριτικής και χορού, αλλά και με το πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, θωρακίστηκες με γνώσεις και ικανότητα για να κατακτήσεις έναν ανδροκρατούμενο και συχνά αφιλόξενο κόσμο.
Δεκάδες χρόνια θέατρο και κινηματογράφο, με 90 έργα και 61 ταινίες, από το 1954 έως και σήμερα, αλλά και με μια ακούραστη πορεία στην τηλεόραση, από τη δεκαετία του ’70 έως και μερικούς μήνες νωρίτερα, μέσα στο 2022. Ταξιδιάρα εσύ και αιώνια έφηβη, η Μάρω. Άγγιξες με σεβασμό και τα εικαστικά, ζωγραφίζοντας με πάθος και ξεχωριστή λεπτότητα. Αεικίνητη, ανήσυχη, ασταμάτητη.
Απέδειξες ότι η ηλικία είναι απλώς δύο ψηφία της αριθμητικής και όχι η ουσία της ύπαρξης μας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Μάρω έδωσε την καρδιά και τα συναισθήματα της στα κοινά, είτε ως βουλευτής, είτε ως δημοτική σύμβουλος και πρόεδρος του Αθήνα 9.84 και κυρίως του Κέντρου Βρεφών <<Η ΜΗΤΕΡΑ>>.
Η Μάρω που αφιέρωσε όλο της το είναι σε όλους εμάς που την αγαπήσαμε, χωρίς υστεροβουλία, χωρίς απωθημένα, χωρίς κέρδος ή κρυφές ατζέντες. Με μια πορεία ακάθεκτη και δημιουργική, με μια αγάπη για τον καθένα από εμάς και με μια αλήθεια καλλιτεχνική, όπως αυτή που συνόψισε εύστοχα κάποτε ο Ρίτσαρντ Μπάρτον: <<Ο άνδρας ηθοποιός>>, είπε, <<είναι κάτι λιγότερο από άνδρας. Η γυναίκα ηθοποιός όμως είναι κάτι περισσότερο>>. Αυτό το κάτι περισσότερο ήταν η Μάρω μας.
Ήταν αυτό που ο Παλαμάς έγραψε κάποτε σε ένα μονόλογο: <<Όταν μιλάς εσύ, ένας λαός ολόκληρος τα λόγια σου τα ψιθυρίζει. Κάθε σου ιστορία, χωρίς να το καταλαβαίνεις, γίνεται συνθήκη. Δεν είσαι η μια, είσαι η φυλή, η διαλαλήτρα. Δεν έχεις τίποτα σερνικό, είσαι ψυχή μονάχα. Τα μάτια σου ποτέ δεν ησυχάζουν, ποτέ δεν σκοτεινιάζουν>>. Μάρω μας αγαπημένη, μεγάλο το κενό της απουσίας σου, αλλά και αθάνατη η πίκρα της απουσίας σου.
Σήμερα, ένας ακόμη Ιούλιος που μας έδειξε κάποτε η Αλίκη, η Τζένη, η Ρένα, παίρνει σήμερα και εσένα. Είναι βαριά η ψυχή, γιατί από σήμερα και για πάντα δεν θα ξανακούσει κανείς από εμάς να πεις μια λέξη. Αλλά εσύ, αυτή τη λέξη θα στη πω εγώ για τελευταία φορά: Σ ‘αγαπάμε, καλό ταξίδι.
