Οι κρατούμενοι του Καταστήματος Κράτησης Διαβατών μιλούν για τις χαμένες μυρωδιές, την αγκαλιά της μητέρας, τον ήχο του ανέμου, αλλά και τις αποφάσεις που τους στέρησαν την ελευθερία.
Η συλλογική αυτή προσπάθεια αποτυπώνεται στην έκδοση που κυκλοφορεί για 9η συνεχόμενη χρονιά, ως απόσταγμα του προγράμματος δημιουργικής γραφής.
Το συλλογικό έργο << Η ποιοτική της ελευθερίας ή όσα δεν φυλακίζονται >> ( Εκδόσεις Αποστακτήριο ), αποτελεί δημιουργία των μαθητών του 3ου Σχολείου Δεύτερης Ευκαιρίας των φυλακών και περιλαμβάνει κείμενα που γράφτηκαν κατά τη σχολική χρονιά 2024-2025. Στόχος της έκδοσης είναι να δώσει βήμα σε ανθρώπους που πολλές φορές μένουν στο περιθώριο, όχι για να συγχωρεθούν ή να δικαιολογηθούν οι πράξεις τους, αλλά για να αναδειχθεί η ανάγκη τους για επικοινωνία, αυτοκριτική και ανθρώπινη επαφή.
Οι υπεύθυνοι της δράσης, Ελένη Γρομπανοπούλου, (υποψήφια Διδάκτωρ Κοινωνιολογίας), και ο Τριαντάφυλλος Η. Κωτόπουλος, (καθηγητής Δημιουργικής Γραφής και ποιητής), αναφέρουν στον πρόλογο ότι, σε έναν χώρο όπου η σωματική μετακίνηση είναι αδύνατη, η φαντασία και η μνήμη παραμένουν οι πιο ισχυρές μορφές ελευθερίας. Η κ. Γρομπανοπούλου τονίζει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι, παρά τους αρχικούς ενδοιασμούς, οι κρατούμενοι ανοίγονται μέσα από τα κείμενα τους, αποτυπώνοντας αβίαστα τα συναισθήματα τους και περιμένοντας με λαχτάρα να δουν το όνομα τους τυπωμένο στο βιβλίο.
Οι εξομολογήσεις πίσω από τα κάγκελα
Οι νοσταλγοί της καθημερινότητας: Ο Κωνσταντίνος θυμάται τη μυρωδιά του σπιτιού του, της γυναίκας του και τη γεύση από το κυριακάτικο παστίτσιο, ενώ ο Παναγιώτης εξομολογείται πως του λείπουν ακόμη και οι καβγάδες με τη σύζυγο του, συνειδητοποιώντας πως η ευτυχία κρυβόταν στις πιο απλές στιγμές.
Η μουσική της Σαχάρας: Ο Sami ταξιδεύει πίσω στα πρώτα δεκαέξι χρόνια της ζωής του στην έρημο, αναπολώντας την απόλυτη ελευθερία, τον ήχο του ανέμου πάνω στην άμμο και το κάλεσμα της μητέρας καμήλας μέσα στη νύχτα.
Από τον πόλεμο στη φυλακή: Ο Ιμπραχίμ θυμάται τις βροχερές μέρες στη Συρία πριν από 14 χρόνια, συνειδητοποιώντας πως ένα κομμάτι της καρδιάς του έμεινε για πάντα πίσω, αφού γλίτωσε από τις βόμβες για να καταλήξει έγκλειστος.
Η παγίδα της ιδρυματοποίησης: Ο Παύλος περιγράφει τη συμβίωση με τους τοίχους της φυλακής, έναν χώρο χωρίς ψυχή που κατάφερε, όπως λέει, να τον κάνει <<σπίτι>> του στην προσπάθεια του να βρει εσωτερική γαλήνη.
Η απουσία από τη ζωή του παιδιού: Ο Μανώλης γράφει για τις τύψεις που τον κατακλύζουν καθώς ο 12χρονος γιος του μεγαλώνει χωρίς εκείνον, ελπίζοντας να αναπληρώσει τον χαμένο χρόνο με αγάπη μόλις αποφυλακιστεί.
Η ζεστασιά της μάνας και ο ηττημένος πατέρας: Ο Νίκος αναζητά τη μυρωδιά του ζυμωτού ψωμιού και τη ζεστασιά της μητρικής αγκαλιάς. Την ίδια στιγμή, ένας άλλος Παναγιώτης γράφει για τον αποφυλακισμένο πατέρα του, έναν κάποτε αλύγιστο άνθρωπο που, μετά τα ισόβια, επέλεξε να ζήσει το τέλος του σε ένα γηροκομείο, ηττημένος από τα δικά του συναισθήματα.
Ο χαμένος αστεροειδής: Τέλος, ο Λεωνίδας αναγνωρίζει ότι η πραγματική του φυλακή ήταν τα ίδια του τα λάθη, παρομοιάζοντας τον εαυτό του με έναν αστεροειδή που περιφέρεται σε μια ατέρμονη τροχιά, ελπίζοντας κάποια στιγμή να ξαναβρεί τον σωστό δρόμο.
