Η μακρά περίοδος μυστηρίου, φημών και σεναρίων γύρω από την τύχη του Σαΐφ αλ-Ισλάμ Καντάφι, γιου του αείμνηστου Λίβυου ηγέτη Μουαμάρ Καντάφι, φαίνεται πως έλαβε ένα δραματικό και οριστικό τέλος.
Ο πολιτικός του σύμβουλος, Αμπντουλάχ Οθμάν Αντουραχίμ, προχώρησε σε μια ιστορική δημόσια παραδοχή μέσα από ανάρτησή του στο Facebook, επιβεβαιώνοντας ότι ο 53χρονος πολιτικός δολοφονήθηκε, κλείνοντας έτσι έναν κύκλο που είχε ανοίξει με την πτώση του πατέρα του το 2011.
Αυτή είναι η πρώτη φορά που ένα πρόσωπο από τον στενό πολιτικό κύκλο του Σαΐφ παραδέχεται ανοιχτά τον θάνατό του, γεγονός που προσδίδει βαρύτητα στην είδηση, παρά τη σιωπή των επίσημων κρατικών αρχών.
Οι πληροφορίες για τις ακριβείς συνθήκες του θανάτου του παραμένουν συγκεχυμένες και αντιφατικές, δημιουργώντας ένα σκηνικό θρίλερ. Από τη μία πλευρά, αρχικές αναφορές έκαναν λόγο για θανάσιμο τραυματισμό του κατά τη διάρκεια ένοπλων συγκρούσεων κοντά στην περιοχή Αλ-Χαμάντα.
Από την άλλη, το δίκτυο Al Arabiya, επικαλούμενο πηγές κοντά στην οικογένεια Καντάφι, μετέδωσε μια διαφορετική εκδοχή, υποστηρίζοντας πως ο Σαΐφ αλ-Ισλάμ έπεσε νεκρός από πυροβολισμούς στον κήπο της κατοικίας του στην πόλη Ζεντέν, από τέσσερις δράστες οι οποίοι διέφυγαν αμέσως μετά την πράξη. Μέσα σε αυτό το χάος πληροφοριών, ορισμένες φήμες επέρριψαν ευθύνες στην 444η Ταξιαρχία, η οποία ωστόσο έσπευσε να διαψεύσει κατηγορηματικά κάθε εμπλοκή της, χωρίς όμως να δώσει περαιτέρω διευκρινίσεις για τα γεγονότα.
Το πολιτικό αποτύπωμα του Σαΐφ αλ-Ισλάμ ήταν βαθύ και αμφιλεγόμενο, καθώς ακόμη και εν τη απουσία του παρέμενε μια διχαστική προσωπικότητα για τη Λιβύη. Ενώ καταζητούνταν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας και είχε καταδικαστεί ερήμην σε θάνατο το 2015 από λιβυκό δικαστήριο για την καταστολή των διαδηλώσεων, αργότερα του δόθηκε αμνηστία και το όνομά του επανερχόταν συχνά στα σενάρια για την «επόμενη μέρα» της χώρας.
Για πολλούς υποστηρικτές του συμβόλιζε τη συνέχεια και την ελπίδα εθνικής συμφιλίωσης, ενώ για τους πολέμιούς του αποτελούσε την ζωντανή κληρονομιά ενός αυταρχικού καθεστώτος. Μέχρι στιγμής, οι κρατικοί θεσμοί της Λιβύης τηρούν σιγή ιχθύος, αφήνοντας την ενημέρωση να προκύπτει αποκλειστικά από ένοπλες ομάδες και μεμονωμένα πρόσωπα.
