Μια πρωτοβουλία με βαθύ κοινωνικό αντίκτυπο έλαβε χώρα στη Βόρεια Ιταλία, αποδεικνύοντας πως η διοίκηση ενός σχολείου μπορεί να διαθέτει ανθρώπινο πρόσωπο και ενσυναίσθηση απέναντι στις βιοποριστικές δυσκολίες του προσωπικού.
Ο Maurizio Primo Carandini, διευθυντής του Ινστιτούτου Paolo e Rita Borsellino στην επαρχία της Αλεσσάντρια, προχώρησε σε μια συμβολική αλλά ουσιαστική κίνηση οικονομικής ενίσχυσης προς τους εργαζόμενους του σχολείου που κατάγονται από τον Νότο, προκειμένου να διευκολύνει την επανένωσή τους με τις οικογένειές τους.
Αναγνωρίζοντας το δυσβάσταχτο κόστος των μετακινήσεων, αποφάσισε να χορηγήσει ένα έκτακτο μπόνους σε όσους αναγκάζονται να διανύουν μεγάλες αποστάσεις, λειτουργώντας ως ανάχωμα στην ακρίβεια που μαστίζει τον κλάδο.
Η είδηση ήρθε στο φως της δημοσιότητας χάρη στην ευγνωμοσύνη ενός εκ των εργαζομένων, του Francesco Sanfilippo, ο οποίος δημοσιοποίησε μια επιστολή μέσω της οποίας ευχαριστούσε δημόσια τον διευθυντή του.
Ο ίδιος εξήγησε πως η οικονομική αυτή βοήθεια ήταν καθοριστική για να καλύψει μέρος των εξόδων του ταξιδιού του, καθώς οι τιμές στα μέσα μαζικής μεταφοράς έχουν αυξηθεί δραματικά, καθιστώντας την επαφή με την οικογένεια σχεδόν απαγορευτική πολυτέλεια. Συνολικά, έξι εργαζόμενοι έλαβαν το βοήθημα, με τον Carandini να τονίζει πως πολλοί εκπαιδευτικοί από την κεντρική και νότια Ιταλία ζουν υπό καθεστώς πραγματικής θυσίας, εργαζόμενοι μακριά από τον τόπο τους σε μια τόσο μεγάλη χώρα.
Η ανάλυση των οικονομικών δεδομένων από τον ίδιο τον διευθυντή αποκαλύπτει τη σκληρή πραγματικότητα που βιώνουν οι εκπαιδευτικοί στην Ιταλία, όπου ο μέσος μισθός κυμαίνεται στα 1.200 ευρώ, την ώρα που το ενοίκιο απορροφά τα 700 ευρώ, χωρίς να υπολογίζονται οι λογαριασμοί κοινής ωφέλειας.
Με τα αεροπορικά και σιδηροδρομικά εισιτήρια να έχουν εκτοξευθεί, ο Carandini υπογράμμισε ότι τα ταξίδια αυτά δεν αποτελούν αναψυχή, αλλά μια θεμελιώδη ανάγκη των ανθρώπων να βρεθούν κοντά στους δικούς τους, θεωρώντας καθήκον του σχολείου να τους στηρίξει έμπρακτα.
Η απόφαση αυτή, όπως παραδέχτηκε ο ίδιος, λήφθηκε αυθόρμητα ένα βράδυ ως μια σκέψη ευθύνης απέναντι στους συνεργάτες του, αποτελώντας μια μικρή εφάπαξ βοήθεια με τεράστια όμως συναισθηματική αξία.
Ενώ ο Sanfilippo χαρακτήρισε την πράξη βαθιά ανθρώπινη, ο οραματιστής διευθυντής δεν σταματά εδώ, καθώς σχεδιάζει ήδη τις επόμενες δράσεις αλληλεγγύης του σχολείου, οι οποίες περιλαμβάνουν τη φιλοξενία μαθητών από τη Γάζα μέσω υποτροφιών, στέλνοντας το μήνυμα πως η εκπαιδευτική κοινότητα δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια στα κοινωνικά και ανθρωπιστικά ζητήματα.
