Στις 30 Απριλίου 1996, στο Βασιλικό Νοσοκομείο του Χόμπαρτ στην Τασμανία, ο ψυχίατρος Πολ Ε. Μάλεν βρέθηκε απέναντι από τον 28χρονο Μάρτιν Μπράιαντ, τον άνθρωπο που δύο ημέρες νωρίτερα είχε σκοτώσει 35 ανθρώπους στο Πορτ Άρθουρ της Αυστραλίας. Με εγκαύματα από απόπειρα αυτοκτονίας και ένα ψυχρό χαμόγελο, ο Μπράιαντ ρώτησε: «Ήξερες ότι τώρα έχω το ρεκόρ;», αναφερόμενος στον αριθμό των θυμάτων του.
Ο Μπράιαντ είχε εμμονή με τη φήμη και τη “διάκριση”, μελετώντας άλλους μαζικούς δολοφόνους και θέτοντας ως στόχο να τους ξεπεράσει. Η πράξη του αποτέλεσε τη φονικότερη μαζική δολοφονία στην ιστορία της σύγχρονης Αυστραλίας, μέχρι το 2017, όταν σημειώθηκε το μακελειό στο Λας Βέγκας.
Ο Πολ Μάλεν, Βρετανός ψυχίατρος με πολυετή εμπειρία στην ανάλυση μαζικών δολοφονιών, περιγράφει ότι τα άτομα αυτά παρουσιάζουν κοινά χαρακτηριστικά: φόβο που κρύβεται πίσω από αλαζονεία και βία, ανάγκη για προσοχή και επιθυμία να “γίνουν κάποιος”. Στο νέο του βιβλίο, Running Amok, αναφέρει ότι πολλοί δράστες δείχνουν τα σχέδιά τους πολύ πριν επιτεθούν – στο διαδίκτυο, σε συζητήσεις ή ακόμα και σε εργασίες τους. Το πρόβλημα είναι ότι συχνά δεν τους παίρνουμε σοβαρά.
Σημαντικό ρόλο σε όλη αυτή την πρόληψη παίζουν οι ομάδες έγκαιρης παρέμβασης. Πρόκειται για ομάδες ψυχολόγων και αρχών που παρακολουθούν ανθρώπους που μπορεί να αποτελέσουν κίνδυνο και προσπαθούν να καταλάβουν αν χρειάζονται βοήθεια ή αν πρέπει να ληφθούν μέτρα. Εξετάζουν αν έχουν πρόσβαση σε όπλα, ψυχιατρικό ή ποινικό ιστορικό, ακόμα και τι κάνουν στο διαδίκτυο. Αν χρειαστεί, συναντούν το άτομο από κοντά για να αποφασίσουν τα επόμενα βήματα. Με απλά λόγια, προσπαθούν να σταματήσουν μια τραγωδία πριν συμβεί.
Η επίθεση του Μπράιαντ οδήγησε σε ριζικές αλλαγές στη νομοθεσία περί όπλων στην Αυστραλία και σημάδεψε βαθιά τη συλλογική μνήμη της χώρας. Παρ’ όλα αυτά, η φράση «Ήξερες ότι τώρα έχω το ρεκόρ;» συνεχίζει να στοιχειώνει όσους βρέθηκαν κοντά σε εκείνες τις στιγμές.
