Ο Λιονέλ Μέσι αποχαιρέτησε δημόσια τον πατέρα του, λίγες ημέρες μετά τον θάνατο του σε ηλικία 68 ετών, βυθίζοντας την οικογένεια του στο πένθος και προκαλώντας συγκίνηση στους θαυμαστές του σε όλο τον κόσμο.
Ο Αργεντινός σούπερ σταρ κράτησε όλο αυτό το διάστημα τον πόνο του μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Σήμερα, όμως, αποφάσισε να μοιραστεί με τους εκατομμύρια followers του ένα ιδιαίτερα προσωπικό μήνυμα μέσα από τον λογαριασμό του στο Instagram.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Γιώργος Μασούρας: Το συγκινητικό <<αντίο>> στον Ολυμπιακό – ” Δεν φορούσα απλώς μια φανέλα, φορούσα ένα όνειρο ”
Με λόγια γεμάτα συναίσθημα, ο Μέσι αναφέρθηκε στη μεγάλη απώλεια και στον άνθρωπο που είχε καθοριστικό ρόλο στη ζωή και την πορεία του. Όπως εξομολογείται, ακόμη δυσκολεύεται να συνειδητοποιήσει ότι ο πατέρας του δεν βρίσκεται πλέον στη ζωή.
Παράλληλα, έκανε μια συγκινητική αναδρομή στις στιγμές που έζησαν μαζί, αναδεικνύοντας τον ισχυρό δεσμό που τους ένωνε και τη βαθιά επιρροή που είχε πάνω του σε κάθε στάδιο της ζωής του.
Αναλυτικά τα όσα ανέφερε:
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Ζαν Μοντέρο: ” Ο Ολυμπιακός μου έδινε τα λιγότερα χρήματα, αλλά ο Μπαρτζώκας και ο οργανισμός με κέρδισαν ”
<< Πατέρα, ακόμα δεν μπορώ να πιστέψω ότι έφυγες. Δεν καταρρέω ή, καλύτερα, δεν θέλω να καταρρεύσω. Μου είναι πολύ δύσκολο να φανταστώ ότι δεν θα σε ξαναδώ και ότι δεν θα ξαναμιλήσουμε. Ήξερα ότι υπέφερες και ότι αυτό ήταν το καλύτερο για σένα, αλλά έφυγες πολύ νωρίς. Είχαμε ακόμα τόσα πολλά να ζήσουμε και να απολαύσουμε μαζί.
Τόσο πολύ μου ζητούσες να παίξω στο τελευταίο Μουντιάλ και, λίγες μέρες πριν ξεκινήσει, ήταν η στιγμή που η κατάσταση σου χειροτέρεψε περισσότερο.
Ήταν η πρώτη φορά που δεν θα ήσουν μαζί μου σε ένα τουρνουά, αλλά η μαμά μου έλεγε ότι θα γινόσουν καλύτερα και ότι θα ήσουν καλά, ώστε να μπορέσεις να ταξιδέψεις. Σου έλεγα ότι θα φτάναμε μέχρι τον τελικό, για να μπορέσεις να ταξιδέψεις.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ: Χρήστος Τζόλης: ” Περήφανος που είμαι μέλος της Άρσεναλ – Θέλω χρόνο για να το συνειδητοποιήσω, είναι απίστευτο ”
Κάθε φορά που τελείωνε ένας αγώνας, περίμενα και περίμενα το μήνυμα σου. Εκεί κατάλαβα ότι η κατάσταση ήταν πραγματικά πολύ σοβαρή. Κι όμως, δεν σταμάτησα να σκέφτομαι ότι έπρεπε να φτάσω όσο πιο μακριά γινόταν, για να σου δώσω χαρά και να μπορέσεις να δεις έστω έναν αγώνα.
Φτάσαμε μέχρι τον τελικό και δεν μπόρεσες να είσαι εκεί. Ήθελα να τον κερδίσω για να μπορέσω να σου τον αφιερώσω και να σου δείξω μια καινούργια στιγμή. Δεν τα κατάφερα, τα πόδια μου δεν με κρατούσαν άλλο.
Αυτή τη φορά προσπάθησα να πάω κόντρα στις αντοχές του σώματος μου, αλλά δεν μπόρεσα. Ποτέ δεν κατάφερα να νιώσω πραγματικά καλά.
Όταν έφτασα, πίστευες ότι είχαμε χάσει τον τελικό στα πέναλτι. Δεν μπορέσαμε να μιλήσουμε για όλα όσα είχαν συμβεί. Δεν μπόρεσες να χαρείς τίποτα. Δεν γίναμε πρωταθλητές, αλλά δεν ξέρεις πόσο απολαύσαμε κάθε αγώνα. Για ακόμα μία φορά, είχες δίκιο: έπρεπε να είσαι εκεί και να το ζήσεις.
Σου τα λέω όλα αυτά γιατί ήταν το μόνο πράγμα για το οποίο δεν προλάβαμε να μιλήσουμε, γιατί για όλα τα υπόλοιπα τα ξέρεις ήδη. Μιλούσαμε κάθε μέρα και βρισκόμασταν όποτε μπορούσα, ανάμεσα στις υποχρεώσεις μου.
Δεν ξέρω τι θα κάνω χωρίς εσένα, δεν ξέρω πώς να συνεχίσω. Εγώ έπαιζα μόνο ποδόσφαιρο και τώρα έχω πολλές αμφιβολίες για το αν θα συνεχίσω να το κάνω για πολύ ακόμα. Θέλω περισσότερο χρόνο. Ήσουν δίπλα μου από την αρχή, ήσουν το στήριγμα μου σε όλη τη διαδρομή, μέχρι το τέλος. Γιατί δεν άντεξες λίγο ακόμα, για να μπορούσαμε να τελειώσουμε αυτή την πορεία μαζί;
Ξέρω ότι η ευτυχία σου ήταν να είσαι καλά με την οικογένεια σου, με τη γυναίκα σου, με τα παιδιά σου και, πάνω απ’ όλα, χωρίς να σε νοιάζει τι θα έλεγαν οι άλλοι, να μας βλέπεις μαζί…
Από μικρός ήσουν πάντα έτσι. Με πήγαινες σε όλες τις προπονήσεις, μόλις έβγαινες από τη δουλειά. Πολλές φορές με πήγαινε η μαμά, επειδή εσύ δούλευες.
Φυσικά, δεν έχανες ούτε έναν αγώνα. Πόσο υπέφερες βλέποντας με και πόσο χαιρόσουν μαζί μου, παρόλο που ποτέ δεν μου έκανες πολλά κοπλιμέντα.
Ήσουν πατέρας, φίλος και μάνατζερ μου. Ήσουν πάντα ο άνθρωπος που έπρεπε να είναι εκεί σε κάθε στιγμή και δεν έκανες ποτέ λάθος σε τίποτα. Πέρα από κάποιες επιπλήξεις ή καβγάδες, πάντα είχες δίκιο. Στο τέλος, όμως, κατέληγα να κάνω αυτό που μου έλεγες.
Θα μου λείψεις πάρα πολύ, αλλά πάντα θα είσαι παρών, και πάνω απ’ όλα στην ανατροφή των παιδιών μου, γιατί θα τα μεγαλώσω και θα τα εκπαιδεύσω όπως κάνατε εσείς μαζί μου. Αναπαύσου εν ειρήνη και να μας προσέχεις από εκεί ψηλά, όπως έκανες και εδώ. Σε ευχαριστώ για όλα. Σ ‘αγαπώ, μπαμπά>>.
