Η καθημερινή έκθεση στη σκληρή επικαιρότητα μετατρέπει τους δημοσιογράφους σε σιωπηλούς δέκτες συσσωρευμένου τραύματος. Η κάλυψη εγκλημάτων, συγκρούσεων, φυσικών καταστροφών και ανθρωπιστικών κρίσεων απαιτεί τεράστια ψυχικά αποθέματα. Παρά την αδιαμφισβήτητη βαρύτητα αυτής της πιεστικής καθημερινότητας, παρατηρείται ένα σημαντικό κενό: η ΕΣΗΕΑ δεν έχει ακόμη εντάξει στις σταθερές παροχές της μια οργανωμένη υπηρεσία ψυχολογικής υποστήριξης από εξειδικευμένους επαγγελματίες ψυχικής υγείας.
Οι συντάκτες της πρώτης γραμμής, αλλά και της ροής ειδήσεων, καλούνται καθημερινά να διαχειριστούν τον πόνο, τη βία και την απώλεια, οφείλοντας ταυτόχρονα να διατηρήσουν την επαγγελματική τους επάρκεια. Η διαρκής αυτή τριβή με τις πιο ακραίες πτυχές της πραγματικότητας δεν μένει χωρίς συνέπειες. Οδηγεί συχνά σε σύνδρομο επαγγελματικής εξουθένωσης, δευτερογενές τραύμα, αϋπνίες και χρόνιο στρες. Οι επαγγελματίες του κλάδου καλούνται να απορροφήσουν τους κραδασμούς της κοινωνίας, χωρίς να διαθέτουν οι ίδιοι ένα σταθερό δίχτυ προστασίας.
Ενδεχομένως να αντιτείνει κανείς πως η ύπαρξη ψυχιάτρων στον ΕΔΟΕΑΠ καλύπτει αυτή την ανάγκη, ωστόσο πρόκειται για μια παρερμηνεία που συγχέει την ιατρική περίθαλψη με την εργασιακή πρόληψη. Το ασφαλιστικό ταμείο παρεμβαίνει θεραπευτικά όταν το πρόβλημα έχει ήδη εκδηλωθεί, προσφέροντας κλινική διάγνωση και ιατρική αγωγή. Ο ρόλος της ΕΣΗΕΑ, αντίθετα, οφείλει να προηγείται.
Η προτεινόμενη δομή δεν έχει κλινικό χαρακτήρα, αλλά εστιάζει στην ψυχολογική πρώτη βοήθεια (debriefing) αμέσως μετά την έκθεση στο πεδίο – είτε πρόκειται για ένα σκληρό αστυνομικό ρεπορτάζ, είτε για την κάλυψη μιας φυσικής καταστροφής. Το δευτερογενές τραύμα δεν είναι απαραίτητα ψυχιατρική νόσος, αλλά καθαρός εργασιακός κίνδυνος. Όπως ακριβώς ο εργαζόμενος διεκδικεί μέτρα ασφαλείας από το σωματείο του για να μην τραυματιστεί, έτσι και ο συντάκτης χρειάζεται θωράκιση πριν φτάσει στο σημείο να χτυπήσει την πόρτα του ψυχιάτρου.
Η θεσμική παρέμβαση κρίνεται απαραίτητη. Η ίδρυση και λειτουργία μιας μόνιμης υπηρεσίας συμβουλευτικής αποτελεί ένα ρεαλιστικό και αναγκαίο βήμα. Η συγκεκριμένη δομή χρειάζεται να στελεχωθεί από ψυχολόγους με κατάρτιση στο τραύμα και στη διαχείριση κρίσεων. Βασική προϋπόθεση λειτουργίας της οφείλει να είναι η αυστηρή τήρηση του απορρήτου, προσφέροντας ασφαλές περιβάλλον για ατομικές συνεδρίες ή ομάδες άμεσης αποφόρτισης μετά από απαιτητικά ρεπορτάζ.
Η ψυχική θωράκιση των εργαζομένων στα Μέσα Ενημέρωσης είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ποιότητα της παραγόμενης είδησης. Η συνεχής παραμέληση αυτής της διάστασης φθείρει το ανθρώπινο δυναμικό. Η ΕΣΗΕΑ οφείλει να πάρει την πρωτοβουλία και να θεσπίσει ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα υποστήριξης, προστατεύοντας ουσιαστικά τους ανθρώπους που κρατούν την κοινωνία ενήμερη.
